Description
Mrozoodporna bylina. W Wielkiej Brytanii i Irlandii jest znana pod nazwą wierzbówka różana, tradycyjnie nazywana między innymi jako laur św. Antoniego. Roślina miododajna o dużej wydajności miodowej, z jednego hektara zajętej przez nią powierzchni, pszczoły wytwarzają około 600 kg miodu.
Z kłącza wyrastają liczne łodygi o wysokości od 50 do 200 cm, kwitnie od lipca do sierpnia, kwiaty różowo-czerwone z lekkim fioletowym odcieniem, mają średnicę od 2 do 4 cm, są zapylane przez błonkówki. Zakwitają stopniowo od dołu ku górze łodygi, wytwarzają bardzo duże ilości nektaru. Nasiona są rozsiewane przez wiatr, rozmnaża się także przez kłącza. Jest to roślina wskaźnikowa gleb próchnicznych, azotolubna.
Ze względu na obficie zakwitające późnym latem kwiaty jest uprawiana jako ozdobna. Ze względu na ekspansywne rozrastanie się wymaga przycinania pędów i korzeni oraz usuwania przekwitniętych kwiatostanów, aby zapobiec samowysiewaniu się nasion.
W Anglii ze świeżych liści gotowano dawniej namiastkę herbaty, a młode pędy i liście były spożywane na surowo jako warzywo. W Rosji herbatę taką sporządzano z liści suszonych lub fermentowanych i jest tam nazywana Ivan czaj. Młode pędy na surowo zjadali również mieszkańcy Kamczatki, w Kanadzie jedzono je po ugotowaniu.
Młode pędy, szczególnie te nabiegłe na czerwono, były zjadane na surowo po obraniu skórki lub po ugotowaniu przez Inuitów i niektóre plemiona indiańskie (np. Czarne Stopy). W Jukonie z jej kwiatów robi się galaretkę. Z puchu kielichowego wierzbówki wykonywano knoty do świec.
W dawnej medycynie ludowej była stosowana jako roślina lecznicza. Zawiera witaminę C, prowitaminę A i sole mineralne. Roślina ma działanie przeciwzapalne, przeciwobrzękowe, przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe. Jest używana w leczeniu przerostu prostaty oraz stanach zapalnych żołądka i jelit, zewnętrznie do przemywania trudno gojących się ran oraz płukania w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej.
Reviews
There are no reviews yet.